Sıkıldım, hem de çok sıkıldım...
Gözlerinde soru işaretleriyle dolaşan insanlardan sıkıldım.İyi niyet gösterdiğimde, yardım ya da iyilik yapmaya yeltendiğimde "Karşılığında ne bekliyorsun?" diye soran gözlerden sıkıldım. "Hiçbirşey beklemiyorum.Sadece kendimi iyi hissetmek için, ruhuma iyi geldiği için seni mutlu etmeye çalışıyorum.Karşılık beklesem senden ne farkım kalır?" diyememekten sıkıldım..
Ya da bir konuda yardım istediğimde, iyi niyet beklediğimde veya en basiti fikir danıştığımda bile "Karşılığında ne vereceksin?" diye bakan gözlerden de sıkıldım.. "Hiçbir karşılığı yok.Belki minnet duyarım, adını dost meclislerinde sevgiyle muhabbetle anarım,anlatırım hepsi bu. Borçlu kalmam ama sana gebe de kalmam, kasma boşuna.." demeyip içime atmaktan da sıkıldım..
Önyargıların, genellemelerin asla doğru olmadığını savunmaktan sıkıldım.Bazılarının doğru olabileceğini tecrübe etmekle beraber inkar etmeye çalışmaktan sıkıldım..
"Seni seviyorum, seni özledim, v.s." gibi sözlere hiç düşünmeden ve hissetmeden, aynı zamanda da duraksamadan "Ben de seni.." diye otomatik cevap verenlerden de sıkıldım..
Hissettiklerini gizleyen, düşündüklerini saklayan, anlaşılmasını bekleyen ama ifade etmeye hiç çalışmayan insanlardan sıkıldım..
İdeolojilerden, siyasetten, kavgalardan, çatışmalardan, ayrımcılıktan ve insanı "İnsan" olmak dışında herhangi bir kalıba koyan herşeyden sıkıldım..
Anlamını bilmeden dost olan, sebebini bilmeden düşman olan, sorumluluğunu bilmeden baş olan, ne konuştuğunu bilmeden nutuk atan, nereye varacağını bilmeden hareket eden, ne anlatıldığını anlamadan kafa sallayan, bilmediğini bilmeyen, bilmediği halde bilginlik taslayan, tutamayacağı halde söz veren, verdiği sözü yerine getirmeyen, kısacası farkında ve bilincinde olmadan yaşayan, birey dahi olamayan, topu topu bi rey değerindeki insanlardan sıkıldım..
İnsanlığın üzerine günden güne çöken samimiyetsizlik bulutundan sıkıldım.Hırslardan, kıskançlıklardan,bencilliklerden sıkıldım. Güvenimin çoğunlukla boşa çıkmasından sıkıldım.Kaybettiğimiz değerlere üzülmekten sıkıldım.Çocukluğumdaki toplum hayatını, komşuluk, akraba, eş dost ilişkilerini özleyip iç geçirmekten sıkıldım..
Bütün bunları ve şu anda aklıma gelmeyen bir sürü şeyi düşünmekten, söylemekten, yazmaktan sıkılmadım mı? Sıkıldım elbette..
Ama bir gün bazı şeylerin düzeleceğini, yaşanılır bir hal alacağını umut etmekten sıkılmadım hiç..İnsan umudu olmasa nasıl yaşar ki?